Σκάπτοντας όχι και πολύ βαθιά στην ιστορία, φθάνουμε σχετικώς εύκολα και γρήγορα στην επίγνωση ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος έπεισε τις δυτικοευρωπαϊκές Μεγάλες Δυνάμεις να δεχθούν την εδαφική επέκταση του νεοελληνικού κράτους μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους και στο πλαίσιο της Μεγάλης Ιδέας κατόπιν μιας πολύ σοβαρής συνδιαλλαγής και συμφωνίας: το νεοελληνικό κράτος επεκτάθηκε εδαφικώς υπό τον όρο ότι το νέο μεγαλύτερο νεοελληνικό κράτος θα είναι ένα πολυπολιτισμό αστικοφιλελεύθερο έθνος-κράτος (και, άρα, ανεξίθρησκο, πολυεθνοτικό και...φιλομουσουλμανικό).
Εξ' ου και ο Βενιζέλος ακολούθησε την περί έθνους θεωρία τού Ρενάν και όχι τον ρομαντικό εθνικισμό τού 19ου αιώνα. Μάλιστα, η Σύμβαση των Αθηνών του 1913 (δηλαδή, η συνθήκη ειρήνης Ελλάδας-Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά από τους Βαλκανικούς πολέμους) προέβλεπε και την ανοικοδόμηση τζαμιού στην Αθήνα και την προστασία των μουσουλμάνων της Ελλάδας (η δε εισηγητική έκθεση για την κύρωση της Σύμβασης των Αθηνών του 1913 από τη Βουλή των Ελλήνων ρητώς δηλώνει ότι το νεοελληνικό κράτος ασπάζεται την ιδεολογία του νεοτερικού φιλελευθερισμού).
Αν, τώρα, επικρατήσει η θέση ότι το νεοελληνικό κράτος δεν πρέπει να είναι ένα πολυπολιτισμικό αστικοφιλελεύθερο έθνος-κράτος, αυτό σημαίνει επαναδιαπραγμάτευση των φανερών και των μυστικών όρων διαμόρφωσης του σημερινού νεοελληνικού κράτος. Τα ανωτέρω επισημαίνει ο καθηγητής Νικόλαος Λάος , χωρίς να λαμβάνει θέση υπέρ της μιας ή της άλλης άποψης (τις θέσεις του ως γνωστόν τις έχει δημοσιεύσει αλλού εκτενώς)...
Πέραν της προηγούμενης τοποθέτησης ας αναρωτηθούμε και σε κάτι άλλο :
Μήπως τελικά είχαν σωστότερη πολιτική άποψη για τα πολιτικά πράγματα οι αντίπαλοι του Βενιζέλου Δραγούμης & Σουλιώτης-Νικολαΐδης;
Ας δούμε ενδεικτικά παρακάτω πώς ο Βενιζέλος παραδέχτηκε ότι διαπραγματεύτηκε λανθασμένα το ποντιακό ζήτημα και πως φθάσαμε στο συνέδριο της Κωνσταντινούπολης στις 17 Αυγούστου του 1921 για διεκδίκηση ανεξάρτητης Ποντιακής δημοκρατίας...
Στο Συνέδριο Ειρήνης στο Παρίσι, που άρχισε τον Δεκέμβριο του 1918, ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν συμπεριέλαβε τον Πόντο στον φάκελο των ελληνικών διεκδικήσεων και, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των Ελλήνων του Πόντου, συμφώνησε να παραχωρηθεί η περιοχή στην υπό ίδρυση Αρμενική Δημοκρατία. Τον Απρίλιο του 1919, ο μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος επισκέφθηκε τον Ελευθέριο Βενιζέλο στο Παρίσι και τότε ο πρωθυπουργός, μετά την αναλυτική ενημέρωση, παραδέχτηκε ότι διαπραγματεύτηκε λανθασμένα το ποντιακό ζήτημα. Παράλληλα με τον παμποντιακό αγώνα των Ελλήνων της Ρωσίας, ο Χρύσανθος επισκέφθηκε το Εριβάν και διαπραγματεύτηκε με τους Αρμένιους, καθώς επίσης και με τους μουσουλμάνους του Πόντου, μια μορφή συνομοσπονδίας. Ωστόσο, το πολιτικό γεγονός που λειτούργησε ως ταφόπετρα του ποντιακού ζητήματος ήταν η κεμαλομπολσεβικική συνθήκη φιλίας και συνεργασίας που υπογράφηκε τον Μάρτιο του 1921.
Ο Κεμάλ, ενισχυμένος από τον Λένιν οικονομικά, στρατιωτικά και ηθικά, συνέχισε το γενοκτονικό του έργο και ταυτόχρονα εμφανίστηκε στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου με παράλογες απαιτήσεις, που τελικά δεν απορρίφθηκαν από τις νικήτριες συμμαχικές μας δυνάμεις.
Έτσι φθάνουμε στις 17 Αυγούστου 1921, που οι Πόντιοι, απογοητευμένοι, με πρωτοβουλία του μητροπολίτη Γερμανού Καραβαγγέλη, πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη συνέδριο των Ποντίων. Στόχος ήταν η αντίδραση στις εξελίξεις της εποχής και η διεκδίκηση της ίδρυσης ανεξάρτητης ή αυτόνομης Ποντιακής Δημοκρατίας, σε μια περίοδο αγωνίας για τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας και του Πόντου.
Μήπως τελικά είχαν σωστότερη πολιτική άποψη για τα πολιτικά πράγματα,
οι ευγενέστεροι αντίπαλοι του Βενιζέλου, όπως ο Δραγούμης ή ο Σουλιώτης-Νικολαΐδης;
Που θεωρούσαν ότι ο ελληνισμός θα μπορούσε να ολοκληρώσει πολιτειακά, υπό τη μορφή ενός ενιαίου κράτους, τη Μεγάλη Ιδέα, αλλά αυτή θα μπορούσε να μορφοποιηθεί μέσα από μια συμμαχία ανάμεσα στο υπάρχον ελληνικό κράτος και μια εκσυγχρονιζόμενη οθωμανική Αυτοκρατορία που θα μεταβαλλόταν σε ένα ελληνο-οθωμανικό κράτος. Με την βασική τους ιδέα ότι ο ελληνισμός θα πρέπει να αποκρούσει τη σλαβική κάθοδο προς το Αιγαίο, άρα καθοριστική ήταν η σύγκρουση με τους Βουλγάρους και η απελευθέρωση της Μακεδονίας. Για τους μεγάλους ελληνικούς πληθυσμούς που βρίσκονταν στη Μικρά Ασία, την Κων/πολη και την Ανατολική Θράκη, θα έπρεπε να ανευρεθεί μια μορφή ελληνο-οθωμανικής συνύπαρξης.
Εξάλλου η τραγική κατάληξη τελικά ήταν όταν πια τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων είχαν αλλάξει πλευρά. Εκμεταλλευόμενος την ευκαιριακή αυτή συγκυρία, ο Κεμάλ, με την φανερή υποστήριξη των μπολσεβίκων, της Ιταλίας, της Γαλλίας και τη σιωπηρή σύμπραξη της Αγγλίας, άρχισε την αντεπίθεση,που έφερε και την κατάρρευση του μετώπου....
Με αποτέλεσμα η ελληνική Σμύρνη να μην υπάρχει πλέον και, δυστυχώς το τέλος της ελληνικής Μικράς Ασίας σφραγίστηκε με τη γενοκτονία και του ελληνικού Πόντου.....
loading...
Tο iokh.gr δημοσιεύει κάθε σχόλιο το οποίο είναι σχετικό με το θέμα. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετεί τις απόψεις αυτές. Διατηρεί το δικαίωμα να μην δημοσιεύει συκοφαντικά, υβριστικά, ρατσιστικά ή άλλα σχόλια που προτρέπουν σε άσκηση βίας. Επίσης, σχόλια σε greeklish δεν θα δημοσιεύονται ενώ το iokh.gr, όταν και όπου κρίνει, θα συμμετέχει στον διάλογο.
Δημοσίευση σχολίου
Blogger Facebook